Door Tim van Beek

De Britse metalcoreband Architects heeft het nieuwe album “Lost Togheter // Lost Forever” uitgebracht en daar hoort een nieuwe tour bij. Deze tour doet ook de Bibelot in Dordrecht aan en ze hebben een beste line-up meegenomen. De bands More Than Life, Northlane en Stray From The Path komen de show versterken.

More Than Life

Halfleeg is de zaal nog wanneer More Than Life opkomt. Het is duidelijk dat de mensen niet voor hun zijn gekomen en het blijkt dat de band dit ook doorheeft. Een ontzettend statisch optreden waar weinig passie in te vinden is. De Britse frontman probeert het nog, maar de rest van de band lijkt er echt geen zin in te hebben. Hier en daar mosht het publiek wat, af en toe verzamelen een paar fans zich vooraan om mee te schreeuwen, maar echt overtuigend is het niet. Het optreden komt totaal niet over en de vocalen zijn ook niet zo goed als op het album. More Than Life is een prima band, maar live vallen ze, in ieder geval vanavond, erg tegen.

Northlane

Na More Than Life is het tijd voor wat anders: de Australische metalcore van Northlane. In tegenstelling tot hun voorgangers blijken er zeker wel mensen voor de metalcoreband gekomen te zijn. De zaal begint lekker los te komen. Het publiek schreeuwt mee, springt en ijkt zich verbonden te voelen met de muziek. Het is te zien dat Northlane erg dankbaar is voor het publiek dat al op is komen dagen en frontman Adrian Fitipaldes laat geen mogelijkheid onbenut om zijn dankbaarheid te tonen. De band speelt lekker en de zanger klinkt goed, op enkele cleans na dan. Na het matige optreden van More Than Life is de waardering groot voor Northlane.

Stray From The Path

De Amerikaanse post-hardcoreband Stray from the Path is het laatste deel van het voorprogramma. Zodra de band het podium op komt is het duidelijk wat er gaat gebeuren, er onstaat veel ruimte voor een pit waar menig bezoeker dan ook lekker in staat te raggen. De pits bij de afgelopen twee acts zijn helemaal niets vergeleken met wat er bij de Amerikaanse band ontstaat. Dit lijkt ook een aantal bezoekers ook ietwat af te schrikken: mensen kruipen richting het podium of ze lopen toch maar iets verder naar achter om de klappen te ontwijken. De band laat zien waarom Architects ze meegenomen heeft. De agressie en passie spatten werkelijk van het podium af en het publiek pikt dit op. Met hun bijna funky riffjes weet Stray From the Path het publiek al snel voor zich te winnen en terecht. Wanneer Architects-frontman Sam Carter nog een bijdrage levert tijdens het nummer “Radio” kan het optreden echt niet meer kapot.

Architects

De lichten gaan uit en Architects komt het podium op. De chaos begint meteen, de pit gaat open, de mensen vooraan beginnen op elkaar te springen en de band begint het podium in elkaar te trappen. Na het eerste nummer laat Sam Carter nog even weten wat de bedoeling is: hij wil stagedives zien en verwacht absolute chaos. Dit wordt hem gegund. Overal beginnen mensen elkaar voetjes te geven om zo het publiek over of in te vliegen, mensen komen op het podium om er net zo snel weer af te duiken en er wordt hevig op los gebeukt in de pit. De Britse metalcoreband laat weten niet bekend te zijn met het spelen voor zulke volle zalen, maar dit valt in het optreden op geen enkele manier terug te zijn. IJzersterk is het, zowel instrumentaal, als vocaal en ook de stageperformance is zoals gehoopt. Het enige minpuntje wat te vinden is tijdens dit optreden is dat de frontman minstens drie keer heeft gevraagd wie het album al gekocht heeft en ook bijna na ieder nummer mensen vroeg om het podium op te komen om mee te zingen of te stagediven. Als dit echt het enige punt van kritiek is, dan lijkt het me duidelijk wat voor een optreden het was. Gewoon ontzettend goed.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.