Drummer Carsten Brunsveld is met zijn band John Coffey een van de vele ambassadeurs van de vrijheid. Brunsveld kan genieten van zijn biertje en peukje , maar begrijpt ook dat er andere vrijheden zijn in de wereld.

Door Sebastiaan van den Bovenkamp

“Ik vind vrijheid altijd heel erg moeilijk en ietwat moeilijk concept waar altijd mee gezwaaid wordt om iets aan te duiden waarvan ik denk dat mensen niet weten wat vrijheid is. Ik vind vrijheid een beetje moeilijk woord. Voor mij is vrijheid dat ik op straat kan lopen met een biertje in mijn hand, een peukje in mijn mond en dat ik daarop niet word aangesproken. Dat ik dat gewoon kan doen. Voor mij is vrijheid dat je zelf mag kiezen met wie je trouwt, dat je zelf mag kiezen of je überhaupt trouwt. Vrijheid is dat je niet beperkt wordt in wat je denkt, maar je je wel bewust bent van het feit dat mensen zijn die anders denkenen dat je daar ook open voor staat. Dat je die openheid houdt, maar je wel bewust bent van de dingen om je heen. Toen WIlders “Minder! Minder!” ging roepen, dacht ik dat is inderdaad zijn vrijheid Maar daarmee beperkt hij een heel grote groep in hun vrijheid. Net zoiets als vrijheid van meningsuiting. Dat is iets dat in Nederland speelt. Wordt altijd mee geschermd. Daarom vind ik vrijheid zo’n moeilijk woord. Het is nog geen legitieme reden om mensen in een hok te proppen of over een kam te scheren. Met vrijheid komt ook verantwoordelijk.

Ik heb het idee dat mensen heel erg vrijheid misbruiken om andere groepen in een hoek te drukken. Da’s natuurlijk geen vrijheid. Vrijheid is wat je kunt wat je wilt doen, maar wel bewust bent van de mensen. Met een bepaalde mate van respect. Als je roept dat je je beperkt ben, dan ben je weer individualistisch. Dan kun je beter in een hutje op de hei gaan zitten en schreeuw het van je af.”

De ontlading van vrijheid
“Als ik voor John Coffey spreek: de vrijheid die wij genomen hebben, is doen wat wij zelf heel tof vinden. Dat mensen er vervolgens op ingehaakt op zijn, is gewoon heel tof. De basis voor onszelf is om te doen wat we leuk vinden. Als muzikant kun je op heel veel manieren je ei kwijt. Je kunt jezelf tekstuele vrijheden geven, doordat je over dingen zingt of dat je jezelf op een bepaalde manier uit. Dat zijn allemaal vrijheden, maar wel bedachte vrijheden. Je hebt wel een consistent idee in je hoofd van wat je wilt en hoe je naar buiten wilt komen, dit is het verhaal dat ik wil vertellen. Daar is natuurlijk wel over nagedacht. Je kunt niet zomaar ergens gaan brullen. Aan de andere kant is er de ontlading op het podium. In ons geval is dat heel explosief en expliciet, maar dat is hoe wij met ons vijven, met onze karakters, in elkaar zitten.

Voor hetzelfde geld stonden we heel ingetogen op het podium deze muziek te spelen, dat zou ook kunnen. Zo’n band zijn wij gewoon niet. Wij zijn heel explosief en heel expliciet, met zijn vijven. Wij hebben allemaal de eigenschap dat we heel outgoing zijn. Er staat niet één ergens in een hoekje in zijn eentje te pingelen. Zo zijn wij gewoon niet. Da’s een vrijheid van expressie. Doe lekker waar je zelf zin in hebt. Da’s gewoon wat wij doen.”

Vrijheid opent de ogen
“Wij speelden afgelopen zomer met een band uit Iran of all places. Dat was ongeveer de slechtste band die ik ooit gehoord had. De verhalen die ik van hem te horen kreeg, vond ik bizar. Hoe erg hij beperkt werd in alles wat hij deed. Hij vertelde over twee vrienden die werden opgehangen vanwege het drinken van alcohol. Maar hij zei tegen ons dat hier geen spanning is. Ik had geen idee waar hij het over had. Hij vond het hier nooit écht spannend. Dat zei hij. Nooit dat hij hier denkt: “Oh my god, misschien komt er wel politie aan”. Die spanning miste hij hier. Ik vond het een ontzettend interessante kwinkslag. Ik dacht “What the f*ck, waar heb jij het over? Je bent totaal beperkt in alles wat je doet”, maar hij miste hier toch een bepaald soort spanning. Een edge om dingen te doen die niet mogen. Het brengt altijd een spanning mee, maar is tegelijkertijd iets lekkers, zeg maar. Dat zou ik voor geen geld willen, maar ik vond het wel interessant dat hij het zo schetste. Da’s een eye-opener. Die benadering is zo onverwacht. Hij was niet jaloers op ons idee van vrijheid, maar hij vond ons een beetje saai. “Jullie hebben geen idee van wat jullie hebben.” Zo kun je het ook benaderen.

De uitspraken van die Iraanse gozer zijn zo interessant. We weten ook niet wat vrijheid is. Daarom blijven die begrippen ook zo abstract voor ons. Als ik het moet beschrijven, denk ik “F*ck, man. Ik weet niet eens wat het is”. Ik heb het nooit gemist. Ik heb het nooit niet gehad. Als je het over 5 mei hebt, heb je altijd de schaduw van de Tweede Wereldoorlog boven je hoofd hangen.

Maar weet je wat echte vrijheid is? Game of Thrones kijken.”

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.