Door Sjoukje Werkman

Verwacht geen replica van The ’59 Sound of American Slang en ook geen vervolg op Handwritten, want dan kom je bedrogen uit. Het vijfde album van THE GASLIGHT ANTHEM heeft een verrassend nieuw geluid. Geen vrolijke, onbezonnen teksten over de mooie, soms eenvoudige dingen in het leven. Wat je hoort is een man met pijn, hij zingt vanuit zijn gebroken hart. Wat overigens beslist niet vervelend is om naar te luisteren.

“Je kunt gewoon niet altijd hetzelfde blijven doen”. Het is de simpele verklaring van zanger Brian Fallon over de vernieuwde invalshoek van Get Hurt. “In het genre waarin we thuishoorden was er niks nieuws meer te vertellen. De koek was op. We hadden de keus, stoppen of veranderen. Uiteindelijk hebben we echt van alles uitgeprobeerd en dit is het resultaat.”

Waar The Gaslight Anthem eerder bekend stond als een kruising tussen Bruce Springsteen en The Clash, kiezen ze nu een eigen weg. De vraag is waar die weg naar toe leidt, want het valt op dat de typische Gaslight-sound steeds meer naar de achtergrond verdwijnt. De aanstekelijke, speelse en vooral snelle riffs van Sink Or Swim en The ’59 Sound maken op American Slang al plaats voor gelikte riedeltjes. Op Handwritten hoor je ze al bijna helemaal niet meer terug, enkel in “45” en Howl zijn nog wat restjes spontaniteit te horen. De weg lijkt van vrolijke, ongeremde folkrock over te gaan in een serieuze toon, geasfalteerd met levenservaring en een stukgelopen liefde.

Was er eerder nog ruimte voor licht krakende opnames (Sink or Swim) en losse gitaren (The ’59 sound) is er op Get Hurt plaats gemaakt voor een weinig spontane en gelikte productie. Niet verwonderlijk, gezien de samenwerking met Mike Crossey, bekend van The 1975 en Keane.

Het rauwe randje op de stem van Brian Fallon lijkt te vervagen. Het klinkt alsof hij een nieuwe zangtechniek beheerst, die meteen op de tweede albumtrack 1,000 Years meesterlijk tot zijn recht komt. Invloeden van zijprojecten als The Horrible Crowes zijn duidelijk hoorbaar, maar zeker niet storend.

Hoewel het geluid van The Gaslight Anthem eigenlijk ieder album wel iets verandert, is er een typisch fenomeen wat bij iedere nieuwe release terugkomt. De inhoud moet even landen en iedere keer wanneer je een nummer hoort, lijkt het beter te worden. Kwestie van even doorzetten dus. Al zijn er ook op Get Hurt een paar pareltjes die je er direct uit pikt, zonder ze vaker te hoeven luisteren. Helter Skeleton is er één, maar ook Underneath the Ground blijft meteen hangen.

Deze nieuwe weg van The Gaslight Anthem is zeker een mooie om eens te bewandelen, al moet je soms even een stapje terug doen om het juiste pad weer te vinden.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.