Tekst door Alex Boezeman / foto’s door Jimmy Bravenboer

Na een weekend van bijna een week door verschillende shows en feestjes werd ik deze zondag rustig wakker met het voornemen om de hele dag eens niks te gaan doen. Helaas pindakaas, fotograaf Jimmy bedacht dat ik wel even kon invallen voor de zieke Error Error-reviewer. Okidoki, op naar de Baroeg om HELL ON EARTH te reviewen.

Pay No Respect

Munten halen, biertje bestellen en het feest kan beginnen met Pay No Respect uit Engeland. Deze band blijkt een uitstekende opener van de tour te zijn, de moshmoves en 2-steps kwamen al snel tevoorschijn op de dansvloer. Vocalist Joe Kenney weet met zijn rauwe strot en positieve energie de zaal snel te overtuigen van de kracht van zijn band. Erg strakke show van een ervaren band die met recht op tour is met deze grote namen.

War Of Ages

Na een korte pauze is het tijd voor War Of Ages, deze band afkomstig uit de Verenigde Staten is voor veel bezoekers blijkbaar nog niet een bekende naam. Inmiddels druppelen er steeds meer mensen naar binnen, maar het publiek moet nog even wennen aan de sound van deze strakke metalband. Onder leiding van Leroy Hamp weet deze enorm enthousiaste groep het publiek al snel te overtuigen. Bij het derde nummer gaan er al meer metalhandjes de lucht in en al snel daarop volgt de grootste circle pit die de Baroeg deze avond zal zien. De aanstekelijke metalcoreband met, in mijn oren, aardige roots bij Göteborg-bands als Soilwork heeft er na deze show waarschijnlijk een behoorlijk aantal fans bij. De promotie van het gloednieuwe album “Supreme Chaos” is bij deze goed begonnen.

The Acacia Strain

“We are The Acacia Strain and we are here to fuck you up”. Nou, dat is duidelijk zijn. Vanaf de eerste noten van deze deathcoreband wordt het publiek verpletterd door de laag gestemde 8-snarige gitaren, drumgeweld en een beest van een zanger. Het mag duidelijk zijn dat een groot deel van het aanwezige publiek hier is voor deze band. Tijdens de show wordt er geen moment stil gestaan en op het moment dat dat wel dreigt te gebeuren, geeft de heer Bennett een gepaste peptalk over hoe de band bijna omgekomen was in een auto-ongeluk enige tijd geleden. “Don’t get me wrong, I still don’t fucking care about Jesus Christ. There is no God. There is no Hell. There is only me, and I will steal your soul. I want to tell you that life is precious and fragile, so live like today is your last day”. Het publiek begrijpt de hint en bij het volgende nummer is de zaal weer veranderd in een oorlogsgebied tussen de lokale karateverenigingen. Knipoog.

Shadows Fall

Shadows Fall heeft enkele weken geleden het bericht naar buiten gebracht dat de band er na zo’n 20 jaar actief geweest te zijn de handdoek in de ring gooit. Dit is waarschijnlijk de laatste keer dat we de twee meter lange dreadlocks en de band zelf in Nederland live te zien krijgen. Vanzelfsprekend spelen de Amerikanen veel hits als “Still I Rise” en “The Light That Blinds” en het publiek zingt er lustig op los. De sfeer zit er goed in, al kon ik niet om het gevoel heen dat ze in deze line up enigszins de vreemde eend in de bijt zijn. Een strakke show zoals we gewend zijn van de heren, maar niet meer dan dat.

Unearth

Dan nu de band waar we allemaal de hele avond naar uitkijken: Unearth. Voor veel mensen staat deze band voor hun kennismaking met het metalcore-genre, zo ook voor mij. Ze spelen een prima mix tussen de oudere hits en nieuw werk waardoor het publiek er lustig op los danst, stagedivet, headbangt en meezingt. Op uitnodiging van zanger Trevor Phipps gaan er ook mensen los op het podium, zichtbaar genietend van de kans om dit tussen de artiesten te mogen doen. Na het spelen van het nummer “Burial Lines”, dat op het aankomende album “Watchers Of Rule” zal staan, belooft de band terug te keren naar Europa na de release van het aanstaande album. Ik kan in ieder geval niet wachten.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.