Tekst door Tim van Beek / foto’s door Chantal Tak

AMSTERDAM – Vanavond komt er een beste hoop lawaai rechtstreeks op Amsterdam af. De Melkweg is namelijk het podium waar de Imperican Progression Tour neer zal strijken dit jaar. Breakdown of Sanity, I Killed the Prom Queen, The Devil Wears Prada, Caliban en als headliner The Ghost Inside zullen een goede bult herrie produceren. Voor de liefhebber.

Breakdown of Sanity

Behoorlijk druk is het al in de Oude Zaal van de Melkweg, het publiek is duidelijk niet voor een of twee bands gekomen, maar wil de hele show meemaken. Breakdown of Sanity mag de spits afbijten en doet dit goed. Er wordt strak gespeeld en het publiek voelt het ook. Meteen ontstaat er een pitje, welke de rest van de show niet meer verdwijnt. Vaker dan niet zie je dat, zeker bij het eerste voorprogramma, het publiek even opgewarmd moet worden, maar vanavond; niets van dat alles. De stageperformance is prima, niet echt iets speciaals, maar gewoon goed. Er wordt nog even een fotootje geschoten en Breakdown of Sanity verlaat het podium onder een luidkeels “We want more! We want more!”.

I Killed The Prom Queen

Het publiek is al goed opgewarmd en is duidelijk klaar voor meer. Zodra I Killed the Prom Queen opkomt begint het geschreeuw en gejoel alweer. Helaas speelt de band niet heel denderend, waardoor de support van het publiek al snel afneemt. De vocalen zijn niet al te sterk, ik heb me laten vertellen dat dat een kwestie van wennen is, maar ik kan er niet aan wennen. Vervolgens de back-up vocals. Ze beginnen goed, die van de leadgitarist. Echter besluit de bassist er ook een paar cleans uit te gooien en dat is geen denderend succes, zacht gezegd. Ongelooflijk vals en gewoon heel erg slecht. Advies aan de band: laat alsjeblieft iemand anders die vocalen ter gehore brengen. De stageperformance is daarentegen dan weer wel heel erg goed en de fijne riffjes worden ook goed gespeeld. Het is eigenlijk best wel prima, alleen zo jammer van de verschillende falende vocalen.

The Devil Wears Prada

Nou, na een enigszins teleurstellend optreden van hun voorganger is het de beurt aan The Devil Wears Prada om te laten zien dat zij dit beter kunnen. Het publiek is duidelijk nog een beetje blijven hangen in de sfeer van I Killed The Prom Queen, want het begint verschrikkelijk statisch. Later wordt dit echter een stuk beter, verschillende bezoekers stagediven wat, de pit begint weer te lopen en het publiek laat zich horen. Dit zal wel door de muziek komen want de stageperformance is niet echt om over naar huis te schrijven, hoewel de frontman nog wel lekker heen en weer rent, staat de rest van de band maar een beetje om zich heen te kijken. Erg jammer is overigens van de vocalist dat hij besluit om een fan, die op het podium komt om mee te zingen, er gewoon vanaf gooit zodra hij bij hem in de buurt komt. Verder klinken de vocalen ook niet écht lekker, maar het lijkt erop dat de frontman wat ziekjes is. Dit is zeker te horen wanneer hij het publiek toespreekt.

Caliban

Caliban zal het podium als volgende bestormen. Waar de voorgaande acts een beetje faalde, de vocalen, is Caliban juist ontzettend sterk. Zowel de screams als de clean back-up vocals komen er ontzettend goed uit. Props. Tijden het nummer “We Are the Many” komt Carlo Knöpfel, de vocalist van Breakdown of Sanity, zijn gezicht ook nog even laten zien en schreeuwt lekker wat guest vocals mee. Ook de stageperformance van Caliban is erg sterk, het publiek wordt lekker opgezweept, er wordt heen en weer gerend en gesprongen en de band laat duidelijk zien erg dankbaar de zijn. Iets wat tot nu toe deze avond een beetje ontbrak. Strakke en vooral gewoon heel erg leuke show van Caliban. Lekker bezig.

The Ghost Inside

Dan de headliner van vanavond, de Amerikaanse heren van The Ghost Inside. Het optreden begint meteen goed, met een van de meest populaire singles “Engine 45”. Iedereen begint te springen en mee te schreeuwen, veel mensen zijn voor de melodische hardcoreband gekomen. Dit blijft het gehele optreden lang zo, een constante pit en een constante groep van mensen die vooraan mee blèren, zoals het hoort. De frontman drukt meerdere malen zijn dankbaarheid uit en laat dit later ook zien. Als encore speelt de band namelijk het nummer Dark Horse en hij vraagt iedereen het podium op te komen om mee te schreeuwen. Menig hardcore vocalist van tegenwoordig besluit vervolgens op het platform van de drums te gaan staan en daar over het publiek heen te schreeuwen, maar niet deze keer. De Amerikaan blijft middenin het publiek staan en gunt de microfoon aan wie hem maar wil, respect. Zo zien we het graag. Verder duikt hij na het nummer de zaal in voor foto’s en knuffels. De band laat duidelijk zien dat ze niet alleen zeggen dankbaar te zijn, maar het ook daadwerkelijk zijn. Het publiek tijdens de show was ook heerlijk bezig, het enige wat vrij irritant was, waren de brede mannen die het podium op klommen, daar hun shirt uit trokken en vervolgens nog maar even tien minuten bleven staan zodat iedereen hun lijf even goed kon aanschouwen. Maar ja, dat nemen we maar even voor lief vanavond. Heerlijke nummers, heerlijk gespeeld, heerlijke stageperformance, heerlijk publiek. Oftewel: heerlijk optreden.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.