Tekst door Sjoukje Werkman / foto’s door Yvon van Horck

Een spectaculaire start van het optreden, met opvallend veel lichteffecten en een nieuwe backdrop, gebaseerd op de albumhoes van Get Hurt. Na Stay Vicious en Handwritten is de stem van Brian Fallon volledig opgewarmd. Al gauw liggen de eerste bloemen op het podium. Een uitdrukkelijk verzoek van Brian aan de beveiliging om deze vooral niet weg te gooien, want het is een ‘symbol of love’. Brian roept alle fans van bassist Alex op om hem een ‘bed of roses’ te geven, omdat dit zijn lievelingsbloemen zijn en omdat hij het verdient. Om dit te bewijzen geeft hij hem spontaan een vriendschappelijke kus.

Tijdens dit korte, liefdevolle intro haalt de zanger nog even herinneringen op naar het laatste optreden in Nederland, twee jaar terug in ‘Paradisio’. Hij grijnst terwijl hij het publiek bedankt: “You moved us up a venue, there are much more of you now”. Eerlijk als hij is, benoemt hij ook meteen dat het publiek geen schijnvertoning hoeft te verwachten waarbij de band het podium verlaat om vervolgens terug te komen voor een toegift. “I think that’s stupid. Now we can play more music.”

En dat is wat er gebeurt. De nieuwe plaat Get Hurt staat centraal, maar ook eerder werk wordt niet vergeten. Klassiekers als We Came To Dance en Wooderson van het album Sink or Swim komen voorbij, evenals Film Noir en High Lonesome van The ´59 Sound. Bijzondere uitvoeringen van Old White Lincoln, Great Expectations (ballad uitvoering) en Biloxi Paris (met een vleugje Snip It van Black Sabbath). Opvallend is dat klassieker The ’59 Sound niet wordt gespeeld. Maar goed, een setlist blijft iedere keer een verrassing, zoals Brian eerder al eens verklaarde op Tumblr.

Een kleine kink in de kabel wanneer één van de aanwezige fans tijdens 1930 een schoen op het podium gooit. Eerst wordt er lacherig over gedaan, gezien het feit dat hij nu op een schoen en een sok naar huis moet, wat in Dublin staat. Maar dan wordt Brian serieus: “Seriously, you could have broken my nose”. Het optreden vervolgt, maar wordt even later bruut onderbroken. De zanger ziet dat dezelfde man in de pit op iemands hoofd gaat staan en is er klaar mee. “You again. Out. Now.” Uiteindelijk komen de twee tot een compromis, de man mag blijven mits hij zich gedraagt. Na afloop van de show krijgt de herrieschopper zelfs zijn schoen nog terug.

Zoals gewoonlijk tijdens deze tour, sluit de band af met The Backseat. Een bewuste keuze, gezien de setlists van eerdere optredens, maar weinig spectaculair. De rest van de avond, plus de fascinerende lichtshow – die soms de aandacht iets teveel afleidde van de muziek – maakt veel goed. Waar bij de aankondiging van de show nog werd getwijfeld over de locatie (is de HMH niet te groot?), is er na afloop geen enkele reden om hier nog langer bij stil te staan. The Gaslight Anthem is met Get Hurt een nieuwe weg ingeslagen, gaat met grote sprongen vooruit en redt zich prima in een zaal als deze. Weliswaar niet uitverkocht, maar goed gevuld met een publiek wat geniet. Daar gaat het om.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.