Door Sjoukje Werkman

AMSTERDAM – Volle bak in Paradiso vanavond. Een groot contrast tussen de bezoekers in de hal, variërend van driedelige pakken tot fikse hanenkammen en van theeleutende stelletjes tot bierdrinkende groepen. De grote zaal stroomt vol met bezoekers voor Ilse de Lange & the Common Linnets, terwijl de uitverkochte kleine zaal letterlijk warmloopt voor een avond vol fijne punkrock.

Holy Mess

De aftrap van de avond is meteen een flinke. Holy Mess (Philadelphia, USA) bijt de spits af en komt snoeihard binnen. Met een nieuw album op zak, ‘Comfort in the Discord’, ziet de komende tijd er goed uit voor de mannen. Een volle agenda tijdens de Europese tour met Smith Street Band en The Menzingers, met uitverkochte zalen en hordes enthousiaste fans. Hard, die omschrijving past het best.

The Smith Street Band

Na een veelbelovend begin met ‘Sigoury Weaver’ kakt de band bij het derde nummer een beetje in. Jammer, want de start is echt goed. ‘You Don’t Have To Surrender’, zingt Wil Wagner in Surrender, maar ironisch genoeg lijkt de microfoon zich toch echt over te geven. Het geluid van de zang zwakt af. Het nummer neigt naar het emotionele, maar komt net niet uit de verf. De zanger lijkt zijn inspiratie van boven te halen, zijn ogen zijn onafgebroken gericht op het plafond van de zaal. Misschien toch iets te hoog gegrepen, deze toon. Vastbesloten om het optreden net zo vlammend te beëindigen zoals ze eerder zijn gestart, gooien de mannen van The Smith Street alles in de strijd. En het werkt. Afsluiter Young Drunk maakt de eerdere teleurstelling meer dan goed en is een prima vooruitzicht op de rest van de avond.

The Menzingers

Ze hebben er zin in, de punkrockers from down under. De eerste tonen van ‘I Don’t Wanna Be An Asshole Anymore’ klinken door de zaal, de zaal ontploft, The Menzingers zijn los! Vanaf de allereerste minuut verschijnt er een grijns op het gezicht van bassist Eric Keen, die de hele show blijft zitten. Het klapvee is van stal gehaald, het geluid is goed, de sfeer is goed.. de avond kan nu al niet meer stuk.
De setlist bestaat uit afwisselend oude en nieuwe nummers. Bekende klassiekers als ‘Time Tables’ en ‘I Was Bor’n van eerdere albums doen het goed, maar ook nummers van de nieuwe plaat ‘Rented World’ (april 2014) worden enthousiast ontvangen. ‘Where Your Heartache Exists’ is zo’n juweeltje. Een tamelijk rustig duet tussen zangers Tom May en Greg Barnett, waarbij de mannen elkaar feilloos aanvullen.
Bijzonder is om te zien hoeveel plezier de bandleden hebben. Het lijkt alsof ze het, na toch al heel wat jaren, nog steeds als een voorrecht zien om voor publiek te mogen spelen. Geen greintje arrogantie en dat siert ze.
Tom May vertelt lachend over zijn nu al favoriete moment van deze show, een fan vooraan probeert een foto te maken van de band, waarbij de telefoon bruut uit zijn handen wordt geslagen. De zanger ziet het gebeuren en grijnst: “No fucking photo’s here, just some fucking punkrock”. En zo is het.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.