I Am The Avalanche keert terug in Amsterdam na roerige pauze

AMSTERDAM – De terugkeer van I Am Avalanche op Europese bodem vindt in Nederland plaats in de Amsterdamse Sugar Factory, in opdracht van poppodium Melkweg. IATA wordt hierbij vergezeld door Apologies, I Have None en Hostage Calm. Het hoofdprogramma is echter meer bekend met de Nederlandse hoofdstad dan menigeen denkt.

Coffeeshops, huurfietsen, hotelwekkers: frontman Vinnie Caruana beschrijft de toeristische escapades uitvoerig in de track ‘Amsterdam’. De voormalig zanger van The Movielife noemt de stad zijn tweede thuis, een thuis ver van zijn geliefde New York: ‘Amsterdam, sweet Amsterdam. I love you.’ De voorliefde bestaat uit alle verleidingen die onze hoofdstad te bieden heeft. Terug in Brooklyn leidt Caruana het leven van een zondaar. De tatoeages op zijn armen vertellen zijn verhaal: alcohol, gevechten, scheiding: hij heeft het allemaal meegemaakt. Op 32-jarige leeftijd verruilt de frontman van I Am The Avalanche het turbulente leven in Brooklyn voor een burgerlijk appartementje op Long Island, op een steenworp afstand van zijn vorige woning. ‘Away from the concrete jungle’, meldt hij met een brede grijns op het gezicht.

Het nieuwe album ‘Avalanche United’ betekent een statement voor de band. Na de oprichting in 2004 en het albumdebuut in 2005 was het lange tijd stil rondom de melodische hardcoreband. Eng stil. Openlijk werd getwijfeld over het voortbestaan van de band. Enkele optredens op verschillende continenten, maar geen concrete toekomstplannen. Tot plotseling het album ‘Avalanche United’ eerder dit jaar het levenslicht zag. Een kentering in het leven van I Am The Avalanche. De frontman benutte deze tijd om tot zich te komen, zichzelf te ontwikkelen als individu. Zo druistig als de muziek klinkt, zo kalm is Caruana op het krakkemikkige bankje tegenover je. De Amerikaan heeft zijn alcoholgebruik onder handen genomen, een scheiding verwerkt en zijn relatie met geliefden versterkt. Gebeurtenissen die een mens kunnen veranderen. En dat ook deden.

Zo rigoureus als Caruana zijn demonen te lijf is gegaan, zo direct is I Am The Avalanche qua muziek. In een zaal die doorgaans fungeert als podium voor aspirantkomieken(met nadruk op ‘aspirant’, maar dat terzijde) grijpt de band gewillig de spotlight bij de strot om het niet meer los te laten. De blijvende indruk is soortgelijk als de titel van de openingstrack: ‘Holy Fuck’. Zonder enige vorm van cliché of uitgekauwde trucs doet IATA waar de bezoeker voor betaalt: een goede rockshow. Met netjes gestreken overhemd zonder enige plooi en ditto korte broek begeeft de vocalist(want ‘zanger’ is iets te veel eer) zich over het podium zoals enkel rasmuzikanten dat kunnen: iedere vezel in zijn lijf meent de woorden die hij uitschreeuwt over het publiek. De oplettende bezoeker ziet de aderen van de New Yorker opzwellen en de ernst in zijn ogen toenemen wanneer hij tijdens single ‘Brooklyn Dodgers’ rept over zijn vrienden en familie. ‘Whatever happened to the Brooklyn Dodgers, whatever happened to me.’ De invloed van de New Yorkse wijk op de frontman is groot. Te groot. Alhoewel Caruana inmiddels rust lijkt te hebben gevonden, kan de zanger zijn oude verleidingen niet onderdrukken: ‘When I wake up tomorrow in Amsterdam, I am going to head for the coffeeshop.’ Wederom de grijns. Een oude vos verleert zijn streken dus toch niet.

Over de auteur

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.