(Epitaph)
Sterven met je vrienden. Een nobel streven. Ware het niet dat Keith Buckley deze woorden door de microfoon schalt. De vocalist van Every Time I Die weet het verlangen herhaaldelijk te presenteren tijdens opener ‘Underwater Bimbos From Outer Space’. Geen moment lijken deze herhalingen hinderlijk te worden. De intensiteit is oprecht. Je proeft de overgave van Buckley, hoe hij de longen uit z’n borstkas poogt te blazen. Ieder woord, iedere zin is gemeend. De brandstof is een pak peuken en een goed glas Jameson.
Het recept van ‘Gaan met de banaan’ lijkt van toepassing op nagenoeg de eerste helft van ‘Ex Lives’. ‘Holy Book of Dilemma’ en ‘A Wild, Shameless Plain’ vormen de aftrap voor Buckley om zijn indrukwekkende strot te etaleren. Maar de frontman is niet de enige die een tandje weet bij te zetten. In de ruim tien jaar dat de band bestaat, is allesbehalve sprake van ‘rusten op lauweren’. Het geluid is compacter, Every Time I Die posteert een statement. Neem nu ‘Partying Is Such Sweet Sorrow’. De banjo wordt gelanceerd als het geluid van de heikneuter in de hoek. Het vormt de soundtrack van de woeste westerling, de rol die Buckley op zich neemt. De saloon in het bekrompen inteeltdorp vormt het toneel van een strijd tussen de stijlen. Buckley overwint.
De gebruikelijke strijd van stijlen kent op ‘Ex Lives’ waar een winnaar: Every Time I Die. De band heeft deze contrasten binnen de band tot in de aderen weten te beheersen. Je houdt van de plaat, je kotst hem uit, je kickt erop etc. Het laat je niet onverschillig. De volgende halfbakken term doet het album dan ook geen recht: het is het piéce de résistance van Every Time I Die.
1. Underwater Bimbos From Outer Space
2. Holy Book of Dilemma
3. A Wild, Shameless Plain
4. Typical Miracle
5. I Suck (Blood)
6. Partying Is Such Sweet Sorrow
7. The Low Road Has No Exits
8. Revival Mode
9. Drag King
10. Touch Yourself
11. Indian Giver
