AMSTERDAM – Grootheid in het genre metalcore Parkway Drive maakt de reis vanuit Australië om samen met The Ghost Inside, Miss May I en Confession om het gepeupel in de Melkweg te voorzien van een blijvende ruis in de oren.
Metalcore. Een moderne variant op het welbekende metal. Metallica, Slayer, Anvil. Zouden ze trots zijn op Confession? De Australische band zou metalcore met een hardcore-inslag maken, maar de monotone bak herrie doet geen enkel moment aan de klanken van bijvoorbeeld een Kirk Hammet denken. Kleerkast Michael Crafter huppelt over het podium met de microfoon in de bakkes. De vocalist kraamt ondertussen een ‘f*cking jump!’ uit. Het bijvoeglijk naamwoord voegt bijzonder veel toe. Jawel, dit is sarcasme. Het is prijzenswaardig te noemen hoeveel energie de band in hun set legt. Van deze hoeveelheid is echter weinig in originaliteit terug te vinden. De bombastische intro blijkt dan ook een hoop misbaar.
Miss May I kan veel liefhebbers terugvinden in de zogeheten ‘emo scene’, mogelijk vanwege de strakke broeken. Het vijftal toont echter wel aan liefhebbers van metal te zijn. In plaats van constant dreunende drumpartijen en gedempt gitaarspel weet MMI ook variatie in hun muziek te leggen: de extremen zijn groter. Krullenbol Levi Benton (niet te verwarren met de erbarmelijke arts uit E.R.) weet zich als ware frontman te profileren. De showman weet de ene na de andere dramatische pose uit zijn verschrikkelijk strakke broek te schudden. Het resultaat? Enkele schuddende kopjes in de zaal…
Met wallen tot de knieën springt The Ghost Inside het podium op. Letterlijk. Het springen dan, niet de wallen. De band put uit een dankbaarheid, een immense dankbaarheid. De bijval van regels als ‘What Do You Stand For?’ uit ‘Between The Lines’ levert TGI een voldoening die niet in woorden is uit te drukken voor de band. De terugbetaling vindt plaats op het podium. Zanger Jonathan Vigil neemt zijn vak serieus, met een serieuze dosis plezier. Als dat logisch klinkt. De steun voor de band is dan ook indrukwekkend. Meer dan eens schieten jongetjes met witte hemden het publiek. Kennelijk te gierig om €1,50 neer te leggen voor de garderobe om hun tas op te hangen, maar dat terzijde. Het moment waarop het publiek niet profiteert van singalongs is ook aanwezig: bij nieuwe muziek van het aanstaande album.
Je zou een abonnement kunnen nemen: Parkway Drive bezoekt meer dan eens het Europese vasteland. Vrij verrassend eigenlijk, aangezien de band een ruim twintig uur durende vlucht moet nemen om voet aan wal te zetten. De toeschouwers zijn overduidelijk meer dan blij met de hoofdact. De eerste keelklanken van vocalist Winston McCall vormen het startsein tot ‘dansende’ kinders. Nogal een risico met alle open oorlellen. Ondanks de lange reis valt er opnieuw een solide show te noteren. Misschien valt er zelfs een moment van gewichtsloosheid te noteren bij tracks als ‘Carrion’, waar de voetjes geen overbodige cliché-opmerking is. Evenals The Ghost Inside hoopt ook PWD binnenkort een nieuwe plaat te presenteren. Hiervan spelen ze in de Amsterdamse zaal een track die naar zeggen van McCall ‘heavy’ is. Vrij accuraat. Desalniettemin blijft het verbazingwekkend hoe deze ongeschijnlijke surfers dergelijke klanken weten te produceren. Chapeau?
